verhuizen naar Antwerpen

Het is alweer een hele tijd geleden sinds ik voor het laatst een persoonlijke update gaf. Inmiddels zijn we min of meer gesetteld en geef ik antwoord op de vraag: is verhuizen naar Antwerpen alleen maar leuk?

Spoiler: verhuizen naar Antwerpen is niet alleen maar leuk

Omdat ik het belangrijk vind om niet alleen de rooskleurige kanten van mijn leven online te delen, kom ik vandaag met een lijstje wat er níet leuk is aan deze hele emigratie. Overigens is de titel een beetje misleidend: daar had net zo goed een andere stad kunnen staan.

1. Ik mis mijn vriendinnen

Hoewel dit een heel logisch punt is, had ik niet verwacht dat ik hier zoveel moeite mee zou hebben. Ik heb een goede band met mijn vriendinnen, sommigen zag ik ook in Utrecht maximaal 1 keer per maand. Bovendien maak ik ook makkelijk een praatje met anderen en is mijn sociale behoefte snel vervuld.

Dat was ook niet het probleem, langzaam maar zeker begin ik in Antwerpen mijn eigen vriendenkring op te bouwen. Ik kom er nu achter dat ik juist mijn echte BFF’s mis. Zij die mij door en door kennen, waarbij ik aan een half woord genoeg heb en die vrijwel alles van mij weten (ook de #tmi dingen). Hoewel we in Utrecht ook steeds drukker werden met serieuze full time jobs, vriendjes en andere bezigheden was het in ieder geval nog mogelijk om even snel of juist spontaan af te spreken. Ik denk dat ik dat het moeilijkste vind: dat je nu alles opeens moet plannen. Dat je niet zomaar even een avondje naar de bioscoop gaat of tussendoor een koffie gaat drinken.

Maar, on a positive note: ik heb het videobellen herontdekt en dat is eigenlijk best gezellig. Afgelopen week hing ik zonder dat ik het doorhad 2 uur aan de telefoon en met een kop thee erbij leek het echt alsof mijn BFF gewoon bij me op de bank zat. Ik voel me alleen soms nog een beetje bezwaard om ‘gewoon voor de gezelligheid’ te bellen, maar ik denk dat ik dat vaker moet doen.

2. Al het regelwerk geeft kopzorgen

Eerlijk: ik ben een klein beetje een controlefreak. Niet ongezond, maar ik ben goed georganiseerd en houd graag de touwtjes in handen zeg maar. Bij een emigratie komt heel veel regelwerk kijken. Zo moet je je natuurlijk inschrijven op een nieuw adres, je moet je zorgverzekering regelen, een bankrekening openen, andere rekeningen of verzekeringen in Nederland sluiten en het allerbelangrijkste: je moet een verblijfsvergunning aanvragen. En daarvoor moet je aan bepaalde voorwaarden voldoen.

Dit is misschien naïef, maar ik had hier helemaal niet zo bij stil gestaan. Ik dacht dat ik als EU-burger wel gewoon m’n gang kon gaan in België. Je zou denken dat iemand die gaat emigreren naar een ander land vooraf wat meer research doet, maar het was gewoon echt niet bij me opgekomen. En eigenlijk geeft iedereen die ik hierover vertel (zowel Nederlander als Belg) dezelfde reactie: ‘huh, is dat nodig dan?’. Verhuizen naar Antwerpen is minder simpel dan ik dacht.

Gelukkig komt dit vast allemaal wel goed, zodra ik een baan heb ben ik geloof ik vrijwel zeker van een verblijfsvergunning voor de komende 5 jaar (daarna zien we wel weer). Toch zorgt het feit dat ik daar niet 100% zeker van ben af en toe nog voor wat gepieker. Dat Shirley die op dit moment hetzelfde proces doormaakt soms andere antwoorden op precies dezelfde vragen krijgt helpt dan niet mee. Al heb ik van andere Belgen begrepen dat al dat geregel hier in het algemeen vaak onduidelijk is en lang duurt. Ik probeer het maar niet te persoonlijk te nemen en wacht gewoon af!

3. Al die nieuwe indrukken zijn vermoeiend

Af en toe heb ik dagen dat ik m’n bed niet uitkom. Of dat ik wakker word met knallende koppijn die de hele dag niet over gaat. Dan voel ik me zo extreem moe. Raar dacht ik, want in principe ben ik eigenlijk nog gewoon vakantie aan het vieren. Het duurde even totdat ik doorhad waar die vermoeidheid vandaan kwam.

De afgelopen weken hebben we veel bezoek gehad. Vrienden en familie, zelfs helemaal vanuit Nederland. Trots show ik dan ons appartement en mijn nieuwe woonplaats. Het is fijn om weer even omringd te zijn met bekenden. Toch ben ik na zo’n bezoek altijd gesloopt. Er waren weken dat elke avond wel iemand anders langs kwam, omdat we dat ook heel graag wilden. Pas na afloop bedachten we dat we misschien beter een bankhangavond hadden moeten inplannen.

Niet alleen het bezoek maar ook een nieuwe woonplaats kost energie. Nieuwe indrukken, nieuwe plekken ontdekken. Nieuwe routes vinden om vervolgens te verdwalen. Nieuwe mensen leren kennen, nieuwe producten proberen. Ik had niet verwacht dat het verwerken van al die prikkels en nieuwe dingen zoveel energie zou kosten.

Ik ben dol op nieuwe hotspots ontdekken (soms voelt dit nog steeds als een grote citytrip), maar ik mis soms van die vaste honken, zoals ik die in Utrecht had. Winkels en koffiebarren waar je het personeel kent en dus even een praatje kan maken. Lunchtentjes waarvan je weet dat ze een goede menukaart hebben zodat je niet hoeft na te denken als iemand vraagt ‘waar gaan we eten?’. Al is dat vast een kwestie van tijd.

Maar toch: ik zou het voor geen goud willen missen

Want ondanks dat het allemaal veel energie kost en soms met wat emoties gepaard gaat, ben ik nog steeds heel gelukkig. Antwerpen is een heerlijke stad om te wonen. Ons appartement wordt elke week een stukje mooier en voelt echt als thuis. De rest komt later wel. Verhuizen naar Antwerpen was echt wel een goed idee.

Ik zal binnenkort een update geven over ons appartement. Benieuwd naar meer persoonlijke verhalen over mijn emigratie? Die lees je hier! Ook Shirley maakt natuurlijk dit proces door. Haar persoonlijke kijk op de emigratie lees je hier.